Porto to chyba najpopularniejsze turystyczne miasto w Portugalii. Wiosną, gdy byłam tam ostatnim razem, było jeszcze znośnie, w zeszłym tygodniu zrobiło się nieco zbyt tłocznie. Dla tych z was, którzy nie wiedzą, Porto zostało wyróżnione tytułem "najlepszego kierunku na wakacje" wg tripadvisor, jest miejscem produkcji wina Porto, a w latach dziewięćdziesiątych mieszkała tu J. K. Rowling i właśnie tu powołała do życia Harry'ego Pottera. Czy warto je odwiedzić? Nie ma tu żadnych wątpliwości - oczywiście. Nie chciałam natomiast robić z tego posta typowego poradnika, więc tym razem skupię się bardziej na ludziach występujących w Porto tłumnie - turystach.


Jedz i pij



Celebruj chwile

Porto jest idealnym miejscem żeby po prostu usiąść i nacieszyć się życiem. Przyda się tu poczuć jak prawdziwy Portugalczyk i choćby przez kilka dni żyć jak oni - spokojnie, obojętnie, szczęśliwie. Kłopoty? Ach, kiedyś same przejdą, nie ma co sobie zawracać tym głowy. Zamiast tego lepiej skupić się na ludziach wokół nas - znajomych i rodzinie, i razem z nimi posiedzieć i pogrzać się na słońcu. Nie można jednak zapominać o tym, że jest się na wakacjach. Wiecie, za co lubię zdjęcia? Mrożą momenty. I dlatego rozumiem chińskich turystów, którzy strzelają fleszem w tempie dziesięciu klatek na minutę. Ja też jestem takim chińskim turystą, może nawet gorszym, bo oprócz klasycznego aparatu mam jeszcze zawsze przewieszoną przez ramię smenę (stary radziecki aparat) i telefon, by mieć co wrzucać na instastories. Bo choć mieszkam w Portugalii od pół roku wiem, że niedługo ten sen się skończy.


Bądź otwarty

Próbuj nowych rzeczy. Zachwyć się lub znienawidź francesinhę. W czasie wycieczki z przewodnikiem (gorąco polecam Porto Walkers, bezpłatny tour po Porto, zarówno poranny jak i popołudniowy - w żaden sposób się nie pokrywają) poznaj nowych ludzi. Porto jeszcze dwadzieścia lat temu nie było żadnym znanym miastem, więc jego mieszkańcy bardzo się cieszą z nowej sytuacji, która uratowała ich gospodarkę. Wystarczy wyjść poza turystyczne obszary i zagadać do starszych osób, by dowiedzieć się czegoś nowego. Niestety, do tego trzeba znać hiszpański albo portugalski. Mój portugalski po pół roku dość jeszcze mocno kuleje, choć jestem w stanie prowadzić proste rozmowy. I kilka z nich zachowam jako wspomnienie tego ostatniego weekendu na zawsze.

Hej!






Do zobaczenia!

Coimbra nie jest najbardziej znanym miastem w Portugalii, nie jest nawet w pierwszej piątce. Turystów jest tu sporo, co dziwi tym bardziej, bo w Polsce nikt o niej nie słyszał. Za czym więc turyści ściągają do Coimbry? Miasto ma fajne, staroświeckie uliczki, najlepsze na świecie wypieki, stary uniwersytet i... najpiękniejszy cmentarz, jaki kiedykolwiek widziałam. Tak, nie żartuję. Ludzie przyjeżdżają tutaj zwiedzać cmentarz i wcale im się nie dziwię.


Cmentarz założono w 1860 roku (na wzgórzu, a jakżeby inaczej! Cała Coimbra to wieczne chodzenie w górę i w dół) i wkrótce po tym okazało się, że zwykły pochówek nie wystarczy, że bogate rodziny potrzebują wyróżniać się nawet po śmierci. Rzemieślnicy zaczęli prześcigać się w zdobieniach tych niedużych domków, a stało się to tak ważne, że stworzyli własny, coimbrijski styl mauzoleów.


Niewiele więcej udało mi się o nim dowiedzieć. Bariera językowa stoi na przeszkodzie, a po angielsku nie znalazłam praktycznie żadnych wzmianek na ten temat. Żadnych strasznych historii i duchów krążących po okolicy. Być może zmarli, zadowoleni z wystawnych grobowców, nie mają powodu straszyć mieszkańców miasta.


Cmentarze nie są zbyt popularnym celem wycieczek turystów. Być może większość z Was na wakacjach szuka relaksu i chwili odprężenia, nie gęsiej skórki i niepokoju, który wzbudza zestawienie doskonale widocznych trumien i często wakacyjnych zdjęć ustawionych na półeczkach obok. Jeśli jednak macie wolne popołudnie, warto zajrzeć na lokalny cmentarz - te w Portugalii są szczególnie czarujące.

Hej!

Po króciutkiej, zaledwie dwumiesięcznej przerwie wracam do pisania. Myślałam nawet o usunięciu bloga, ale stwierdziłam, że spróbuję jeszcze powalczyć z moją prokrastynacją i zostawić ślad po sobie w internecie. No bo kto nie chciałby czytać o podróżach jakiegoś randoma z internetu, nie?

Powód mojego milczenia był prozaiczny. W Niemczech miałam w styczniu do zaliczenia jedenaście przedmiotów, a wykładowcy tam nie przejmują się, czy mają do czynienia ze zwykłym studentem, czy tym z wymiany. Ponieważ musiałam wszystko pozaliczać do końca stycznia, podczas gdy normalnie sesja tam zaczyna się koło 10. lutego i trwa miesiąc, zrobiło się nagle pracowicie.



A co z lutym? W lutym przeprowadziłam się do Portugalii, by zacząć kolejną wymianę. Piątego wylądowałam w Lizbonie, wieczorem dotarłam do Coimbry, a szóstego już zaczynałam zajęcia. Zaaklimatyzowanie się tutaj zajęło mi trochę czasu, chwilami było ciężko. Teraz jednak wracam na, mam nadzieję, dobre. W ciągu kilku następnych miesięcy postaram się rozruszać trochę ten blog i załatwić jakiś przyzwoity szablon, który się nie rozjeżdża.


Coimbra to nieduże miasto w centralnej Portugalii. Ma najstarszy uniwersytet w kraju i jest wypchane studentami po brzegi. Rozciąga się na kilku wzgórzach, a transport publiczny jest tak koszmarny, że nikt na niego nie liczy. Wszędzie chodzi się pieszo, do góry, w dół, do góry, w dół, darmowa siłownia. Z moich pierwszych wrażeń - pogoda tutaj to istny rollercoaster. Temperatura waha się od dziesięciu do dwudziestu paru stopni, a słońce przeplata się z deszczem. Niczego nie można być pewnym. Mimo wszystko przyjemnie jest grzać się w cieple ze świadomością, że na Mazurach jest teraz cztery stopnie na plusie ;)



W ramach planów około blogowych - najbliższych kilka postów będzie jeszcze o Niemczech, przeplatanych z Portugalią. Zacznę od podsumowania poprzedniego semestru. Do zobaczenia!