Mika Modrzyńska I Życie za granicą, podróże I Pamiętnik pisarza

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą reportaż. Pokaż wszystkie posty

Utknęłam w Nowej Zelandii w czasie szalejącej epidemii.

Nie, tu nic jeszcze nie szaleje. Tu życie toczy się tak samo jak w Europie miesiąc temu – rano odwiozłam dzieci do szkoły, na ulicach jeżdżą samochody, zaraz idę z koleżanką na zakupy.

Cisza przed burzą.

Chcecie zobaczyć, jak wygląda akcja #lotdodomu z pierwszej ręki? Czy jest tak słodko, jak przedstawiają to politycy?

Gdzie jestem i co robię?

Podróżowałam po Nowej Zelandii autostopem (i zamiast tego posta miałam pisać radosny pamiętniczek z kolejnych podbojów). Pod koniec marca miałam lecieć do Australii, by rozpocząć roczny pobyt na wizie work and holiday.

Miałam.

Zaledwie osiemnastego marca (nawet nie tydzień temu!) zaczęłam się wahać, czy lot do Australii to aby na pewno dobry pomysł. Bo gospodarka zwalnia, bo zaraz zamkną turystykę. Bo co z tego, że pojadę, skoro nie znajdę pracy, a jeszcze ta kwarantanna.

Dzień później Australia osobiście rozwiązała mój dylemat, zamykając granice.

Jednocześnie zamknęła mnie w pułapce.

Czekałam na cud

Australia i Nowa Zelandia są fajne, ale mają ten jeden minus – są w pizdu daleko od reszty świata. Choćbym chciała, nie wskoczę w pierwszy lepszy samolot i nie wrócę do domu. Zaczęło się czekanie.

Pierwsze podejście zrobiłam, kiedy pojawiło się połączenie z Kataru. Szkoda, że pojawiło się dwa dni przed wylotem, co dla mnie oznaczało wyjazd na lotnisko w momencie, gdy odkryłam lot, albo za dwadzieścia cztery godziny, mając w Katarze czterdzieści minut na przesiadkę.

Wtedy Nowa Zelandia oficjalnie ogłosiła zamknięcie granic i wszystkie wolne miejsca na ten lot szlag trafił.

Ósemka Polaków wraca do Polski przez Bali. Internet to cudowny wynalazek, zebraliśmy się wszyscy w grupie raz dwa. Niestety, Indonezja wymaga osobistej aplikacji w Wellington o wizę (z załączeniem poświadczenia lekarza, że jesteśmy zdrowi). O wizie dowiedzieliśmy się w sobotę, lot jest we wtorek z oddalonego o osiem godzin drogi Auckland. To daje pół dnia na załatwienie lekarza i wizyty w ambasadzie.

Bilety naturalnie trzeba było kupić na zaraz, bez wiedzy, czy wiza zostanie zaakceptowana. Tysiąc pięćset dolarów może pójść się gonić w każdej chwili.

Dziś pojawiło się połączenie z Sydney. Nim nasza ambasada zdążyła się zacząć pytać, czy jest opcja wyrobienia sobie wizy tranzytowej, rozeszły się wszystkie bilety.

Myślę, że łatwo możecie sobie wyobrazić, jak spędziłam ostatnich kilka dni – co pięć minut odświeżałam stronę #lotdodomu, kontaktowałam się z innymi Polakami, pisałam po ambasadach i supportach linii lotnicznych (na dwustu dolarach za lot do Australii mogę już właściwie położyć krzyżyk) i bezustannie poszukiwałam pomocy i nowych pomysłów.

Cyrk z tym #lotdodomu jest straszny, bo wizy tu, wizy tam, zmieniają się daty lotów i umowy z krajami, szczerze współczuję ludziom, którzy są teraz zdani na łaskę polskich linii lotniczych. I to nie wina LOT-u – zamknięcie granic to procedura, na którą nikt nie był gotowy.

Nowozelandzki koniec świata

Nowa Zelandia podchodzi do sprawy rozważnie. W przeciwieństwie do Australijczyków, którzy mają spory problem z pozostaniem w domu (rząd zaczął nakładać na nich sankcje i zamykać kolejne miejsca), Kiwi są posłuszni i uważni. Mam jeszcze wrażenie, że część z nich nadal myśli, że ten cały cyrk ich ominie i za chwilę będzie można wrócić do normalności, ale widzę, co się dzieje w Polsce i wiem, że prędzej czy później nas czeka to samo.

Jestem tutaj na wizie turystycznej, która kończy się na początku maja, co oznacza, że legalnie nie mogę być nigdzie zatrudniona. Nie mam publicznego ubezpieczenia zdrowotnego, bo z Polski wyjechałam zaraz po skończeniu studiów. Mam prywatne, do pewnej kwoty. Jak wyląduję w szpitalu na dłużej, to wpadnę w długi.

Wizę turystyczną będę mogła przedłużyć, ale nie ma mowy o pozwoleniu na pracę. Chociaż – kto wie. Dwa tygodnie temu istniało kilka przypadków. Tydzień temu – granice były otwarte. Dziś zamknięto szkoły.

Koniec świata miga nam gdzieś na horyzoncie, niby tak odległy, ale hej, zamknięcie szkół też się wydawało odległe, nie?

Co postanowiłam?

Chciałam wrócić do Polski. Nie dlatego, że przeraża mnie obca sytuacja ani dlatego, że tęsknię za rodzicami. Życie w swojej ojczyźnie jest po łatwiejsze – a najbliższe miesiące będą trudne.

Zostaję. Nie mam siły, by walczyć o loty i wizy, i ochoty, by wydawać kilka czy kilkanaście tysięcy złotych na powrót do domu.

Ale mam też dobre wieści!

Znalazłam pracę – skromną, ale przyzwoicie płatną. Znalazłam dom. Najbliższe miesiące spędzę, opiekując się dwójką dzieci.

Dziś lubię ich i ich rodziców, ale czy wystarczająco, by stali się moim jedynym towarzystwem na tak długo?

Straszna ta nasza przyszłość. Straszna jak nigdy.

W trakcie pisania tego tekstu jego początek zdążył się zdezaktualizować - Nowa Zelandia oficjalnie ogłosiła, że z drugiego poziomu zagrożenia przechodzimy w trzeci i pojutrze w czwarty. Od środy wszystko będzie zamknięte.

Nie wierzę w to moje szczęście. W Australii wpadłam w sam środek pożarów, a teraz to. No naprawdę, pora przestać podróżować.

Jutro planuję pozwiedzać trochę miasto i porobić zdjęcia – jeśli chcecie zobaczyć, jak wygląda ostatni dzień wolności w Auckland, koniecznie zostawcie lajka na facebooku.

Usłyszymy się niedługo!

Dziś będzie podejście do zupełnie nowej formy - trochę reportaż, trochę z kamerą wśród ~~zwierząt~~ Australijczyków. Chciałam pokazać wam, jak wygląda moje życie tutaj, bo to nie jest tak, że hej przygoda i hulaj dusza. Opowiem wam, kim jest Wiosna, czym się zajmuje mój szef i jak wygląda mój dzień pracy.

Bonus: wiecie, czym jest cyfomandra?

Przede wszystkim jednak postaram się wam pokazać, jak wygląda codzienne życie na australijskiej farmie.

Nie wiem, kto jest bardziej zdziwiony tym, jak szybko przestawiłam się na wczesne pobudki – ja czy Wiosna, pies, którego co rano wyprowadzam na pastwisko.

Wiosna nie narzeka.

Gdy wracamy i Wiosna dostaje śniadanie, słyszę już wrzaski kur i trzech kaczek, denerwujących się, czy o nich nie zapomniałam. W czasie, gdy sypię karmę i wypuszczam je z kojców, urządzają pod moim adresem wściekłe tyrady. Są przesłodkie i uwielbiam je. Gdy chodzę po farmie, wybiegają mi na spotkanie jak stęsknieni kochankowie.

Wiosna też lubi kury, a najbardziej je jeść. Trzymamy go na kilkumetrowym sznurze na werandzie. Nie podoba mi się to wcale, bo uważam to piekło, wyobraź sobie: być przykutym do werandy całymi dniami. Z werandy jest widok na otwarte pola, lasy, łąki i te paskudne kurczaki, które mogą wałęsać się po podwórzu do woli. Czy to nie jest piekło, mieć wolność na wyciągnięcie łapy?

Siadam do śniadania i znikąd pojawia się Peter, mój szef.

Peter mówi o sobie, że wie po odrobinie z każdej dziedziny, i że jest bezrobotnym facetem, który odpadł ze studiów.

Peter jest aktorem.

Jest tymczasowo bezrobotny, owszem; ale większość życia pracował jako kierownik zespołów; ma charyzmę i pewność siebie wystarczającą, by mówić niezależnie od rozmówcy.

Nigdy nie spotkałam nikogo, kto komunikowałby się tak jak on. Pete nie rozmawia, Pete wygłasza przemówienia. W czasie, gdy nieprzytomna sypię sobie płatki do miski i marzę jedynie o paru minutach na Instagramie, dopóki mój mózg nie zacznie pracować, Pete chwyta słoik z papierową etykietą i wygłasza wykład na temat stanu australijskiej ekologii.

Czasem, gdy czuję się szczególnie złośliwa, robię test – sprawdzam, jak długo jest w stanie mówić bez żadnej reakcji z mojej strony, nawet zachęcającego „hm”.

Wyniki testów wskazują jednoznacznie, że mój wkład w rozmowę jest dla Pete’a nieistotny.

Dziś mam dwa zadania – po pierwsze, muszę zgrabić piasek, który ostatnie deszcze wypłukały z podjazdu, a następnie wypielić chwasty z ogródka. Nie kocham tej pracy. Proste, fizyczne czynności nudzą mnie, więc przez kilka kolejnych godzin słucham do towarzystwa audiobooków. Aktualnie odświeżam sobie kolejne tomy Ani z Zielonego Wzgórza.

W trakcie pracy urządzamy sobie z Peterem przerwę na kawę. Pete może być oficjalnie bezrobotny, ale ma na farmie mnóstwo pracy. Kolejną porcję dokłada mieszkający kilkanaście metrów dalej 91-letni teść Pete’a, Jan. Pete chyba jest zmęczony opieką nad starszym człowiekiem, a może nie lubi go z całego serca, bo przy każdej okazji informuje mnie, jak okropny jest Jan i jak paskudnym człowiekiem był całe życie. Głęboki sprzeciw wywołują we mnie ludzie, którzy obsmarowują swoją rodzinę przed obcymi (to zaczęło się pierwszego wieczoru, ledwo przyjechałam). W angielskim jest taki fajny zwrot, talk shit. Don’t talk shit about your family.

Poznałam Jana i niezależnie od tego, jakim okrutnikiem był kiedyś, obecnie jest kruchym staruszkiem o połowę ode mnie mniejszym, któremu przejście od kanapy do lodówki zajmuje pół godziny. Jego żona jest teraz w szpitalu, a do najbliższych sąsiadów mamy kilkadziesiąt kilometrów. Jan w swoim domku na wsi jest więźniem.

Mam szczerą nadzieję, że nigdy nie zostanę w sytuacji, w której moim jedynym kontaktem ze światem będzie półgodzinna wizyta zięcia, który mnie nie cierpi. Panie, uchowaj.

Peter i jego żona, która obecnie jest w Europie u rodziny, przeprowadzili się na wieś sześć lat temu - wcześniej mieszkali w Sydney. Pierwszego wieczoru powiedzieli mi, że mają szóstkę dzieci, obecnie już dorosłych, wśród których chyba jest jedno martwe. Albo poza tą szóstką było jedno martwe. Rozmowy o martwych dzieciach z pewnością nie spodziewałam się pierwszego wieczoru tutaj.

Żona Petera sprzedaje pielgrzymki, oboje są aktywni w kółku przykościelnym, a szóstkę swoich dzieci uczyli w domu. Gdybym była bohaterką w filmie, byłabym pewna, że mają kolekcję trupów na strychu, bo są tak stereotypowym małżeństwem z horrorów.

Na razie jednak jeszcze nikt mnie nie zabił.

Jan, oprócz żony Petera, ma jeszcze jedną córkę, adoptowaną. O tym, że jest adoptowana, nie mogłabym zapomnieć, bo zarówno Jan, jak i Pete podkreślają to przy każdej okazji – jak dotąd na siedem wspomnień na jej temat, sześć razy usłyszałam słowo adoptowana. Nie wiem nawet, jak ma na imię, ale do śmierci będę pamiętać, że była ADOPTOWANA. Trochę jej współczuję.

Po kawie idę do ogrodu. Ten ogród tutaj to imponujące miejsce, dzikie i pełne chaosu jak burdel w mojej głowie. Peter regularnie robi mi wykłady z rolnictwa w Australii, wyjaśnia związki między grzybnią a ziemią, tłumaczy, jak dbać o ziemię, by wyciągnąć z niej jak najwięcej. Razem projektujemy pastwiska dla krów, bo krowy potrafią przywrócić do życia nawet wysuszoną, martwą ziemię. Niewiarygodne.

W ogrodzie Petera zasadzone jest wszystko. Obok siebie rosną cukinie, truskawki, buraki i koper. Kojców z warzywami jest kilkanaście, a w każdym z nich panoszy się kilka gatunków roślin. Ponieważ jesteśmy w Australii, każdy taki kojec wymaga dobrych kilku minut podlewania dziennie, inaczej wszystko umiera.

Całe szczęście, że istnieją audiobooki, bo i ja umarłabym – z nudy.

W czasie podlewania podjadam truskawki. Słodycz. Dzięki Peterowi miałam też okazję spróbować domowych grejpfrutów, passion fruit i owoców tamarillo, która według polskiej wiki nazywa się cyfomandra grubolistna.

Cyfomandra smakuje jak kiwi i nie dziwię się jej, że jest taka kwaśna. Też bym była kwaśna, jakbym miała na imię cyfomandra.

Wieczorem jemy gulasz z warzyw świeżo wyrwanych z ogródka. Jedzenie jest tutaj podobne do siebie, bazujące na tym, co dojrzeje (w styczniu zdecydowanie królowała cukinia), a po obiedzie jedziemy do Bairnsdale na spotkanie kółka dyskusyjnego.

Zdecydowanie zaniżam średnią wieku, która beze mnie wynosi ~~sto dwadzieścia~~ sześćdziesiąt lat. Wszyscy są dla mnie przesłodcy, ale też pozostają w pełni profesjonalni. Prowadzący koło pilnuje, by cały czas ktoś przemawiał. Przemowy są krótkie, kilkuminutowe.

Peter ma wykład na temat ekologii i grzybni. Zaczynam już chyba rozumieć, dlaczego ten człowiek nie potrafi normalnie rozmawiać.

Brakuje mi tu ludzi, bardzo. Jestem w kontakcie ze znajomymi (co za szczęście, że żyjemy w świecie, na którym jest internet) i mam czas, by pisać i czytać, ale często jestem samotna - jak Wiosna i Jan, uwięziona bez samochodu, z dala od miasta.

To już moje ostatnie dni tutaj – na początku przyszłego tygodnia ruszam dalej.

Dokąd?

Któż to wie. Przygodo, nadchodzę.

By być na bieżąco z moimi przygodami w Australii - kliknij w obrazek :)

Przygotowania do koronawirusa

Redukcja koronawirusa

Restrykcje i eliminacja koronawirusa

Gdzie jestem i co robię?

Czekałam na cud

Nowozelandzki koniec świata

Co postanowiłam?

MIKA MODRZYŃSKA

Facebook

POLECAM

Ile można zarobić na zbieraniu kiwi?

Slider

Obserwatorzy

Popularne

NAWIGACJA

ARCHIWUM