Mika Modrzyńska I Życie za granicą, podróże I Pamiętnik pisarza

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą hostel. Pokaż wszystkie posty

Kim trzeba być, żeby zamieszkać w hostelu?

Dobrowolnie pozbawić się znajomych, prywatności, własnego łóżka – w zamian za bliskość morza i miskę rozgotowanych warzyw na obiad?

Niedawno koleżanka ze Szwajcarii – inna wolontariuszka – przypomniała mi, że gdy się poznałyśmy, powiedziałam jej, że jestem Piotrusiem Panem…

...tak jak my wszyscy tutaj.

Zapraszam was na przechadzkę po pokojach wolontariuszy, a jeśli jesteście zainteresowani hasłem praca w hostelu oraz jak spędziłam w Hiszpanii pół roku za darmo, zapraszam do kliknięcia w linki.

5. Argentyńczyk w poszukiwaniu domu

Argentyńczycy są wszędzie.

Ich naród jest trochę liczniejszy od Polski, gospodarka w opłakanym stanie, a preferowaną metodą płatności Argentyńczyków jest piękny uśmiech.

Mam wrażenie, że oni sami do tej pory nie wiedzą, jak zarabiając grosze byli w stanie rozleźć się po całym świecie.

Jeśli w Dżungli Amazońskiej wyskoczysz za krzaczek, masz spore szanse, że wpadniesz tam na zabłąkanego Argentyńczyka. Jeśli Japończycy zaproszą cię do siebie do domu, inny Argentyńczyk będzie już tam pił herbatkę.

Jeśli przypadkiem odkryjesz śpiwór w swojej stodole – zgadnij, kogo znajdziesz w środku.

Argentyńczycy to bardzo praktyczni i pracowici ludzie. Życie schodzi im na szukaniu miejsca, gdzie mogą dobrze zarobić i prosto żyć. Są otwarci, mają ogromne serca…

I wszyscy, jak jeden mąż, są uzależnieni od termosów z Yerba Mate.

Jeśli kiedykolwiek skrytykujesz ich Yerbę, gratulacje: właśnie zyskałeś śmiertelnego wroga.

Ale serio – bardzo polecam ludzi z Argentyny na przyjaciół. W Kadyksie mieszkałam z argentyńską aktorką soft porn, w Gran Canarii z dwójką skarbów, w hostelu w Maroko Argentynka walnęła nam taki wykład o radości życia, że miałam ochotę wbijać na Mount Everest, a kolejna na Ibizie dawała mi wskazówki, jak znaleźć pracę w sanktuarium dla orangutanów. Co łączy wszystkich podróżujących Argentyńczyków?

Radość, optymizm, wielkie serce.

Widzisz metalowy pucharek w dłoni i już wiesz - oto dobry człowiek.

4. Podrywacz

Może mieć 25 lat i właśnie odkrywa, jak wielkie wrażenie robi na dziewczynach mówiąc, że jest podróżnikiem.

Może mieć 30 lat i świeżo po rozwodzie próbuje odbić sobie za wszystkie lata więzienia.

Może mieć 40 lat i korzysta z wrażenia, jakie wywiera na dziewczynach z daddy issues. Mój kumpel powiedział mi, że wyrywanie lasek nigdy nie było tak łatwe jak po czterdziestce. Same do mnie przychodzą, wyjaśnił, wzruszając ramionami.

Łączy ich wspólny cel: dostarczenie rozrywki gościom hotelu.

I sobie.

To tyle, ile mogę powiedzieć o facetach wolontariuszach – wszyscy, których poznałam, do powyższych dwóch kategorii.

Najwyraźniej w świecie podróżników masz dwie możliwości: albo jesteś Argentyńczykiem, albo wyrywasz laski.

(Tu zdjęcia nie będzie, bo chłopaki głowę by mi urwali, gdybym ich wstawiła.)

3. Osiemnastoletnia Niemka

Ja nie wiem, co z tymi wszystkimi Niemkami jest nie tak: ładne, miłe, mądre i po osiemnastych urodzinach nie mają problemu, by rzucić wszystko i wyjechać na rok do Australii.

I że się, skubane, nie boją.

Jako osoba zalewająca się łzami przed każdą, nawet krótką podróżą, podziwiam je ogromnie.

Jak i ich rodziców za fakt, że nie mają problemu, by swoim dzieciom sfinansować bilet na drugi koniec świata, bo w Niemczech podróżowanie jest traktowane jako inwestycja w siebie.

Osiemnastoletnie Niemki są takie same, jak wszystkie inne osiemnastolatki, czasem głupie, czasem ponadprzeciętnie inteligentne. Zwykle niedoświadczone. Można z tym pogadać, ale gdy różnica wieku wynosi siedem lat i więcej, raczej nie będzie z tego głębokiej przyjaźni po grób.

Choć wolontariusze przyjeżdżający zimą do Hiszpanii wyglądają jak bezdomni, a spod warstw rajstop i szali ledwo oczy widać, nie dajcie się zwieść - przez resztę roku też wyglądają jak bezdomni.

2. Dziewczyna ze złamanym sercem

Ma koło trzydziestki, właśnie wzięła roczny urlop (popularny za granicą sabbatical), albo rzuciła pracę w ogóle. Powoli uświadamia sobie własną śmiertelność i wie, że jeśli chce zobaczyć świat, nie może czekać na kiedyś.

Jest też świeżo po rozstaniu i szuka nowego otoczenia, nowych znajomych, nowych doświadczeń i w ogóle najlepiej nowego życia. Po kilku miesiącach, jak to zwykle bywa przy złamanych sercach, wszystko wraca do normy.

Cóż mogę więcej powiedzieć?

Ludzie ze złamanymi sercami robią różne, czasem bardzo głupie rzeczy. Ucieczka na drugi koniec świata wcale nie jest złym rozwiązaniem.

(Powiedziała dziewczyna, która na drugi koniec świata ucieka ze znacznie błahszych powodów.)

Dla tego łobuza spędziłam na Wyspach Kanaryjskich cały miesiąc. Cóż mogę powiedzieć? Przyjaźń to piękna sprawa.

1. Szalona artystka

Znacie ten typ z liceum. Chodzi taka, mówi, że nigdzie nie należy i nikt jej nie rozumie, a głęboka jest jak depresja na Pojezierzu Żuławskim.

Artystka na wakacjach zajmuje się raczej opowiadaniem o swojej twórczości (pisarskiej, malarskiej czy fotograficznej) niż tworzeniem czegokolwiek (może oprócz dramy) oraz testowaniu lokalnych produktów alkoholowych.

Gdy już zrobi użytek ze swoich talentów, pozostali wolontariusze zawsze wyrażają zachwyt, ponieważ wolontariusze to są ogółem bardzo wspierające zwierzątka.

To właśnie w czasie wolontariatu poznałam dziewczynę, która mogłaby być moją bliźniaczką. Nigdy, przez 25 lat życia, nie poznałam drugiego Chaosu takiego jak ja – i drugiej osoby, która rozumiałaby mnie, nim jeszcze zdążyłam otworzyć usta.

Wrażenia? Absolutnie niezapomniane.

Oto moja bratnia dusza. I jakaś dziewczyna trzymająca ją za ogon.

I to właśnie dzięki takim doświadczeniom będę zawsze polecać wolontariat: bo odnalezienie swojej bratniej duszy, nawet w tak zaskakującej formie jak filmowiec z Mediolanu, to najpiękniejsze, co może nam się przytrafić.

By dołączyć do moich czytelników na fejsie, kliknij w obrazek!

www.facebook.com/mika.modrzynska

W podróży solo nigdy nie jest się samemu, usłyszałam dawno temu od doświadczonej podróżniczki. Myślałam, że, sami rozumiecie, chciała błysnąć głębokim przesłaniem: że trzeba się cieszyć własnym towarzystwem i takie tam.

Nie, moi drodzy, w podróży solo niejednokrotnie trzeba się opędzać od ludzi, bo czają się na ciebie we wszystkich zakamarkach. Pamiętam, jak w Meksyku po tygodniu gadania od rana do nocy (w ciągu kilku dni poznałam bliżej ponad dwadzieścia osób) miałam ochotę uciekać z krzykiem od każdego, kto się do mnie uśmiechnął.

Ale skąd ty bierzesz tych ludzi, pytali kilka miesięcy później przyjaciele. To wygląda tak, jakbyś codziennie szła do sklepu z podróżnikami. A nie zaczepiasz przypadkiem jakichś obcych na ulicy i nie każesz im pozować z tobą do zdjęć?

Spojler: nie, nie każę ;)

Gdy rozmawiasz z kimś, kogo nie spodziewasz się spotkać nigdy więcej w życiu, nagle uaktywnia ci się nieograniczony level szczerości. Co oznacza, że paradoksalnie możesz czuć, jakbyś o swoich kompanach wiedziała więcej niż ich rodzina.
Na zdjęciu: wolontariuszki z hostelu w Kadyksie.

Hostel dla samotnego podróżnika

To właśnie w hostelach zatrzymuje się większość solo podróżników. Niska cena i absolutny brak prywatności zwabiają tu wszystkich tych, którzy lekkomyślnie spakowali dom w plecak i ruszyli na podbój świata. Pomieszczenia w większości hosteli są dziesięcioosobowe, przy czym za przestrzeń prywatną uważa się łóżko, ewentualnie skrawek podłogi obok.

Jeśli masz szczęście, dostaniesz szafkę.

W większości hosteli wydzielona jest przestrzeń wspólna – pokój gier, taras, dach czy choćby kilka kanap w pokoju obok kuchni. Obecnie coraz rzadziej zdarzają się hostele bez wolontariuszy, którzy robią tam z reguły sztuczny tłum. Śmiejące się grupy ludzi zwabiają podróżników, którzy przysiadają się do nich przez cały dzień.

Osobiście wolę zatrzymywać się na couchsurfingu, ale pracowałam w hostelu. Z tego, co wiem, społeczność hostelowa nie ma określonego savoir vivre i kodeksu postępowania – pochodzimy ze zbyt wielu kultur, by coś takiego wytworzyć – natomiast w dobrym tonie jest przywitanie się ze współlokatorami, krótki small talk (skąd jesteś i dokąd zmierzasz).

W Meksyku, zmęczona ludźmi, kupiłam miejsce w hostelu, żeby w spokoju oglądać sobie Chirurgów przez resztę dnia. To właśnie tam poznałam Lauren, która od dziewięciu miesięcy podróżowała z plecakiem. Nasza rozmowa szybko zmieniła się w drobiazgowy wywiad. Słuchałam jej przez kilka godzin.

W przestrzeni wspólnej wystarczy… przysiąść się do ludzi. Brzmi to może niezręcznie, ale zapewniam was, że do hostelu przyjeżdżają ludzie, którzy w 99% są otwarci innych. Nawet, jeśli przyjechali parami czy grupkami. Trudno jest przełamać się i samemu podejść do obcych, ale praktyka czyni mistrza.

Bardzo ważne jest, by przed rezerwacją miejsca sprawdzić opinie hostelu. Są takie, które celują w „socjalizację” i organizują wspólne eventy dla gości, ale są też takie, w których panuje cisza i spokój. Wybierzcie mądrze.

Hostel w Maroko. W ciągu godziny, czekając na wolną łazienkę, nasza szóstka zorganizowała sobie plan na następny dzień. Mieliśmy dotrzeć na szczyt przełęczy, którą widać w tle. Pomyliliśmy drogi i skończyliśmy pod nią. BEST DAY EVER.

Jak działają Free Walking Tours?

O co chodzi z tymi wycieczkami i czy rzeczywiście są bezpłatne? FWT organizują wolontariusze, często studenci albo dorośli, którzy chcą sobie dorobić. W ciągu dwóch czy trzech godzin oprowadzą was po mieście i okraszą nudne zabytki garścią anegdotek, wspomną o najlepszych lokalnych barach i pokażą miejsca, które mają darmowe wejściówki.

Na koniec, jeśli tour wam się spodobał, dajecie tipa przewodnikowi w takiej wysokości, na jaką waszym zdaniem zasłużył. Standard za porządną wycieczkę to 10 euro.

FWT pozwoliło mi na solidne zwiedzenie miast już na trzech kontynentach i na kilkadziesiąt wycieczek trafiły mi się zaledwie trzy czy cztery, gdzie nie dotarłam do końca wycieczki lub nie zapłaciłam – powodem był m. in. brak wystarczającej znajomości angielskiego (halo, Hiszpania, patrzę na ciebie).

Historia życia w wersji instant, trzy godziny z przerwami, po czym nigdy więcej się nie widzimy. A czasem brak nam własnie tego, by ktoś po prostu nas wysłuchał.

Na każdej tych wycieczek zdarzało się paru solo podróżników. Poznawanie ludzi w czasie FWT jest szalenie łatwe, bo od przystanku do przystanku chodzimy pieszo, a przez tych kilka minut grupa wzajemnie stara się dowiedzieć czegoś o sobie. Tu nawet nie trzeba zagadywać, wystarczy się uśmiechnąć.

Z ludźmi poznanymi na FWT szłam później coś zjeść – przewodnicy z reguły polecają kilka porządnych, tanich lokali – z innymi umawiałam się na kolejne dni albo spędzałam resztę czasu w danym mieście. Z taką jedną Riką poznaną na FWT spotkałam się trzy tygodnie później w Kanadzie, gdzie pojechałyśmy autostopem na Wyspę Księcia Edwarda.

A co, jeśli między tobą a innym podróżnikiem nie kliknie? Wtedy po prostu się żegnacie. One day stand, podróżowanie bez zobowiązań.

Ta dziewczyna zagadnęła mnie w czasie free walking tour, że mam ładne warkocze i czy mogę zrobić jej takie same. Zrobiłam, gawędziłyśmy całą drogę, aż nagle rozpłynęła się w powietrzu.

Grupy na Facebooku do szukania znajomych

Jak szukamy? Wpisujemy nazwę miasta i dodajemy backpackers/travel/travellers (jeśli podróżujemy po USA to travelers przez jedno „l”). Wrzucamy posta, w którym opisujemy:

kim jesteśmy
co lubimy robić
Co chcemy zobaczyć
W jakich dniach przyjedziemy

Warto wrzucić zdjęcie albo – posty ze zdjęciami otrzymują więcej zainteresowania.

Ja osobiście z tej formy korzystam rzadko, po pierwsze dlatego, że moje plany podróży z reguły nie istnieją, ewentualnie funkcjonują z precyzją „zobaczy się”, po drugie dlatego, że większość odpowiedzi na moje posty pochodziła od facetów, który byli akurat na drugim końcu świata, ale chcieli się zaprzyjaźnić, po trzecie – bo ostatecznie znalazłam apkę moich snów.

Ale właśnie w ten sposób szukałam towarzystwa na moją autostopową podróż na koniec świata, więc możliwe, że za kilka tygodni będę miała do powiedzenia coś więcej.

Kiedy spędzasz Halloween w małym miasteczku, każdy użytkownik couchsurfingu zaprosi cię na to samo przyjęcie. Oraz syn kobiety, u której nocujesz. I choć to jedyne halloween party w tym miasteczku, jego uczestnicy przeszli samych siebie.

Couchsurfing - aplikacja na telefon

O tym, czym jest couchsurfing nie trzeba już chyba pisać, ale na wypadek, gdyby ktoś właśnie wrócił z wycieczki na Marsa: jeśli ktoś ma u siebie w domu wolną kanapę, ogłasza się w internecie, a wy możecie z niej skorzystać w zamian oferując swoje towarzystwo, pamiątki z domu czy ugotowanie obiadu (moja ulubiona opcja, bo kto nie lubi jeść?).

Otóż aplikacja couchsurfing na telefon ma absolutnie fantastyczną opcję: hangouts. Podajesz komórce dostęp do GPS i po chwili wyszukuje ci wszystkich obecnie szukających towarzystwa podróżników w pobliżu. Sprawdzi się przede wszystkim w większych miastach, u mnie działała doskonale i zaowocowała wieloma świetnymi spotkaniami. Użytkownicy couchsurfingu to najlepsi ludzie na świecie: tacy, którzy są uwarunkowani, by być dobrymi.

Przyznam, że przez trzy lata, odkąd korzystam z tej strony, zostałam przez tych ludzi trochę rozpieszczona, bo teraz od każdego, kogo spotykam, spodziewam się przyjaznego nastawienia, bezinteresowności i pomocy – i sama też to oferuję. Ci ludzie wychowali mnie na przyzwoitego człowieka, wychodzi na to :)

W Meksyku na domówce spędziłam cały wieczór z dziewczyną, która właśnie zerwała ze swoim chłopakiem. Cały wieczór narzekałyśmy na tych złych facetów przy pizzy i piwie. Było fantastycznie.

I na sam koniec najważniejsze – zdradzę wam magiczną sztuczkę, która załatwiła mi te wszystkie domówki, nagłe zaproszenia, znajomości i krótkie przyjaźnie – uśmiech. Dobre nastawienie i uśmiech na twarzy naprawdę odwalają za was 90% roboty, kropka. Nie ma prostszego sposobu, by inni zaczęli nas zagadywać, niż pokazać im niewerbalnie, że jesteśmy na nich otwarci. I nic na siłę – jak w Meksyku miałam dość wszystkich i wszystkiego, to chodziłam po mieście cały dzień sama. Jedną z najfajniejszych rzeczy w podróżowaniu solo jest właśnie to, że można spełniać wszystkie swoje zachcianki.

A ja bardzo ciekawa jestem, jak wy poznajecie ludzi w podróży? Czy macie jakąś historię o kimś, kto niespodziewanie stał się waszym towarzyszem podróży?

Jeśli chcecie być na bieżąco z moimi przygodami, zapraszam do zostawienia lajka:

5. Argentyńczyk w poszukiwaniu domu

4. Podrywacz

3. Osiemnastoletnia Niemka

2. Dziewczyna ze złamanym sercem

1. Szalona artystka

Hostel dla samotnego podróżnika

Jak działają Free Walking Tours?

Grupy na Facebooku do szukania znajomych

Couchsurfing - aplikacja na telefon

MIKA MODRZYŃSKA

Facebook

POLECAM

Ile można zarobić na zbieraniu kiwi?

Slider

Obserwatorzy

Popularne

NAWIGACJA

ARCHIWUM