Pisanie przestało mnie bawić.

 Nie sądziłam, że to się stanie, naprawdę. Pisanie było jedyną stałą rzeczą w moim życiu przez ostatnich dziesięć lat: zmieniały się kraje, języki, obowiązki, przyjaciele, faceci – ale zawsze pisałam. Pisałam opowiadania, książki, wiersze, pamiętnik, tego bloga… i w końcu zeszłej jesieni coś pękło.

Co zabawne, pęknięcie nastąpiło w chyba najbardziej udanym momencie mojej literackiej "kariery" – znalazłam dobrego wydawcę na książkę o Nowej Zelandii, skończyłam kolejną powieść, z której jestem dumna bardziej niż z czegokolwiek w życiu, moje opowiadanie wyszło w największym polskim magazynie fantastycznym, na koncie bankowym nagle pojawiło się kilka tysięcy złotych zarobionych pisaniem…

A ja skończyłam pisać.

To było w grudniu, zaraz po skończeniu najnowszej powieści. Zdążyłam jeszcze zrobić podsumowanie roku na bloga, którego nigdy nie wrzuciłam, i na tym się skończyło. Od czasu do czasu odzywałam się na fejsie, ale tu nie wspominałam, bo sama jeszcze nie wiedziałam, co robię. Ale teraz mogę już wam powiedzieć.

Moim celem na rok 2021 (tak, musiałam sprawdzić dzisiejszą datę) było… żyć. Nie zamykać się w bibliotekach/pokojach/piwnicach, by pisać, ale żyć tak, jak nie żyłam od lat, a może nigdy. Gdybym miała jednym słowem zatytułować mój plan na ten rok, to byłoby to aktywność fizyczna.

(Mhm, jednym słowem. Korepetytor matematyki poszukiwany na wczoraj.)

Moje postanowienie mogłam realizować na dwóch płaszczyznach, bo od stycznia nie jestem już w Nowej Zelandii turystką – otrzymałam półroczną wizę SSE, pozwalającą na pracę na farmach i w sadach, a więc na świeżym powietrzu. Uwielbiam pracę fizyczną i na chwilę obecną nie wyobrażam sobie powrotu do siedzenia przed ekranem. W styczniu zbierałam wiśnie, w marcu miałam przelotny romans z jabłkami, a ostatnie trzy miesiące zrywałam kiwi – o wszystkim opowiem w następnym poście.

Poza tym zaczęłam odkrywać prawdziwe bogactwo Nowej Zelandii, dotąd niedostępne dla mojej leniwej dupki – góry i trakty prowadzące przez dzicze pozbawione zasięgu. Od szczytów zdobywanych w jeden dzień po tygodniowe szlaki – łaziłam, odkrywałam i planuję robić to nadal, bo rząd Nowej Zelandii parę dni temu przedłużył nam wizy o kolejne pół roku.

A przecież jest jeszcze tyle do spróbowania – byłam na ściankach wspinaczkowych, uczyłam się pływać, kupiłam samochód i uczę się prowadzić. Doszłam wreszcie do momentu, w którym żyję moim wymarzonym snem i wciąż jestem zaskoczona, że pisanie nie jest jego częścią.

Ale może wkrótce znowu będzie. W końcu jedyną pewną rzeczą w życiu jest zmiana.

Odezwę się do was za parę dni z wpisem owocowym. Na razie!

Nie, aż tak radykalnych opcji dla was nie mam ;)

Studenci mają ogrom możliwości zwiedzania świata, i w dodatku jest to najfajniejszy sposób podróży, bo taki, za który płaci ktoś inny. Do wyboru – zagraniczne staże, praktyki, wymiana studencka, praca za granicą dla studenta i dla młodej osoby, która potrzebuje odmiany w życiu.

Jako studentka i absolwentka skorzystałam ze wszystkich możliwości wyjazdu za granicę, o jakich wiedziałam, więc dostaniecie solidną porcję praktyki, a w razie czego odpowiem na wszystkie pytania i doradzę.

Stali czytelnicy bloga prawdopodobnie nie odkryją tu wiele nowego, ale ponieważ ostatnio na moim fanpejdżu pojawiło się sporo nowych osób (dzień dobry!), pomyślałam, że zbiorę wszystkie dostępne wam przygody w jedno.

A wy wiecie już, jak znaleźć dobre praktyki za granicą?

Erasmus – studia

Studia za granicą, za które wam ktoś płaci. Do wyboru najlepsze uczelnie Europy, wykształceni, inspirujący wykładowcy o zupełnie innych od polskich horyzontach i... możliwość rozwoju umiejętności miękkich - Erasmusi spotykają się z innymi studentami kilka razy w tygodniu, uczą się taktu, otwartości i tolerancji dla innych kultur.

Tak, trzeba nauczyć się tolerować Włochów, dla których spoźnialstwo jest częścią kultury.

Nauka języka. Po pół roku zajęć w obcym języku nabierasz płynności i pewności siebie, jakiej nie da ci żaden kurs w Polsce.

To wszystko brzmi jak tania reklama, ale żadna decyzja w życiu nie dała mi tyle, ile wyjazd na studia za granicę. Wymianę robiłam dwa razy, tu opisuję Erasmus w Niemczech, tu Erasmus w Portugalii.

 Już kiedyś wspominałam o tym, że na lingwistykach i filologiach wymiany powinny być obowiązkowe, ale taka wymiana procentuje niesamowicie u studentów wszystkich kierunków.

Powoli budowane pewność siebie i samodzielność dały mi rozpęd, który pozwolił mi zbudować bogate CV, zjechać w pojedynkę pół świata i mieć tupet, by żyć po swojemu.

Kliknięcie w obrazek przenosi do posta.

Erasmus – praktyki

Na każde studia otrzymujemy z uczelni przydział 12 miesięcy do wykorzystania na stypendia. Ja zużyłam 9 na wymiany, a pozostałe 3 spędziłam na cudownej wyspie Hiszpanii – Ibizie, pracując jako animatorka. Swoje praktyki znalazłam na spain-internship.com, dzięki czemu prócz stypendium z uczelni otrzymywałam miesięcznie jeszcze 400 euro z hotelu.

W pracy musiałam szlifować wszystkie pięć języków, które już znałam, a prócz tego łapałam podstawy włoskiego i francuskiego w mini-clubie, codziennie obracałam się wśród obcokrajowców i ostatecznie przełamałam się z zagadywaniem do obcych.

O praktykach opowiadam w poście animatorka w Hiszpanii.

Work and Travel USA

W&T umożliwia wyjazd na około trzy miesiące do Stanów, do uprzednio ustalonej pracy wakacyjnej (restauracja, wesołe miasteczko, sprzątanie). Stawki są różne, więc trzeba rozważnie sprawdzać oferty. Niestety, sama W&T też swoje kosztuje – trzeba zapłacić zarówno agencji w Polsce, jak i w Stanach, pokryć ubezpieczenie zdrowotne i przelot.

Ja pracowałam jako ride operator w parku rozrywki za 10 dolarów za godzinę (14 za nadgodziny, które mogłam robić bez większych ograniczeń). Przez pierwsze dwa miesiące spałam kilka godzin na dobę, bo tak cudownie mieszkało mi się w hotelu pełnym studentów z całego świata, z którymi spędzałam całe noce na gadaniu o życiu.

Wydatki poniesione na ten program zwróciły mi się szybko, a zarobek pozwolił na miesiąc podróży po Stanach, Meksyk, Kanadę, telefon, aparat (tak, kiedyś marzył mi się vlog podróżniczy) i jeszcze przywiozłam ładną sumkę do domu.

Tutaj opowiadam, jak wygląda praca w wesołym miasteczku oraz jak zdobyć wizę work&travel USA.

Animacja w hotelu

A ponieważ animacją można się zajmować nie tylko w ramach stypendium, zaznaczam to oddzielnie jako kolejną pozycję do odhaczenia.

Animatorki zarabiają ok. 500-1000 euro miesięcznie (plotki głoszą, że w Hiszpanii stawki są z tych górnych, w Grecji niższe, choć to nie reguła). Oprócz tego mamy zapewnione zakwaterowanie i pełne wyżywienie, a jemy w restauracji z gośćmi, więc jest to naprawdę zabójcze jedzonko.

Co roku wiosną w większych miastach Polski odbywają się castingi na animatorów organizowane przez różne agencje (np. Pink Wave czy Acttiv).

A tu jeszcze raz opowiadam o animacji praktycznie - zarobki, jak zostać animatorką, o agencjach i dodatkowych benefitach w pracy. 

Wolontariat

Wolontariat, czyli praca w zamian za wyżywienie i zakwaterowanie lub samo zakwaterowanie. Dostępne na całym świecie, a w ofertach propozycje typu wyciąg narciarski czy sanktuarium dla goryli. Trwa z reguły około dwa tygodnie, a więc dokładnie tyle, ile ferie zimowe.

Ja dotychczas skorzystałam z tej możliwości w Hiszpanii (Kadyks i Wyspy Kanaryjskie), pracowałam na farmie w Australii oraz pomagałam przy dzieciach w Nowej Zelandii.

Najbardziej podobał mi się wolontariat w hostelu, który będę znowu radośnie uskuteczniać od października - na południowej wyspie Nowej Zelandii.

Tutaj pisałam, jak znaleźć wolontariat i na co uważać.

Work and Holiday Australia/Nowa Zelandia

Warto odnotować, że wiza Work and Holiday do Australii czy Nowej Zelandii jest przyznawana na innych zasadach niż ta do USA.

Do USA lecisz już mając kilkumiesięczny kontrakt (dla Polaków to było max. 5 miesięcy), po upływie którego otrzymujesz równo miesiąc na podróżowanie. Musisz mieć status studenta.

Australia i Nowa Zelandia nie zapewniają ci pracy, natomiast przez rok możesz robić, co chcesz – ty decydujesz, jak długo będziesz pracować i zwiedzać. W Australii musisz mieć skończone dwa lata studiów, w Nowej Zelandii nie ma takiego ograniczenia.

Tutaj wyjaśniam, jak znaleźć pracę w Nowej Zelandii.

Au pair – zagraniczna niania

Zostanie au pair marzyło mi się od liceum, ale to było raczej gdybanie niż konkretne plany. I gdyby nie koronawirus, który sprawił, że utknęłam w Nowej Zelandii, nie miałabym możliwości sprawdzić się w pracy au pair.

Au pair w Nowej Zelandii pracuje z reguły ok. 20-30 godzin tygodniowo, otrzymuje wyżywienie, zakwaterowanie i kieszonkowe. Oczywiście to tylko uśrednianie, a każda sytuacja jest inna – ja pracuję obecnie na pełen etat.

Pracę, jak słyszałam, można znaleźć przez agencję jeszcze z Polski, ja jednak swoją znalazłam przez FB (istnieje co najmniej pięć grup typu Au pair Auckland/Au pair New Zealand) - podobnie moje koleżanki.

Tutaj zdradzam, ile zarabia au pair w Nowej Zelandii.

Mam nadzieję, że wasze głowy są już wypełnione pomysłami, a nadchodzący rok akademicki będzie preludium do waszych podróży. Jeśli macie jakieś pytania, piszcie koniecznie w komentarzach albo przez fb - doradzę :)

 A może coś ominęłam, podpowiecie?

W ciągu ostatnich paru miesięcy w łapki wpadły mi dwie pozornie różne książki, które jednak wywołały we mnie jednakowe znużenie i irytację.

W recenzjach do obydwu z nich przewijały się słowa: sagi śląskich rodzin, kobiece, mocne, realizm magiczny.

Mój komentarz: pff.

Lubimyczytac to dziwny portal

Do regularnego czytania wróciłam ponad rok temu i wtedy też zaczęłam zaglądać na portal LC.

Pierwszy dysonans nastąpił, gdy odkryłam, że debiut polskiej autorki ma średnią ocen ponad osiem i praktycznie same pozytywne recenzje, podczas gdy w mojej opinii żadna osoba o zdrowych zmysłach nie mogłaby szczerze i z ręką na sercu powiedzieć, że ta książka jest dobra.

No, ale gusta są różne, więc wzruszyłam ramionami i zapomniałam o sprawie.

W tym roku jednak sytuacja powtórzyła się już tyle razy, że przestałam ufać recenzjom książek polskich autorów. I to nie tylko problem LC, bo blogi książkowe również chwalą wszystko. WSZYSTKO.

Nie jest trudno znaleźć rozwiązanie tej zagadki – blogerki otrzymują książki z wydawnictw w zamian za recenzje. Negatywne recenzje oznaczałyby koniec współpracy.

No i różne gusta, wiadomo. Możliwe, że ja i moi znajomi jesteśmy kapryśnymi, wybrednymi potworami bez serca.

Co to za książki?

“Czarne miasto” Marty Knopik to śląska saga; historia kobiety i jej dwóch córek, a przez nie także całej rodziny. Niektórzy nazywają ją realizmem magicznym, bo prawdopodobnie nigdy nie przeczytali definicji tego gatunku w encyklopedii.

A szkoda, bo ja realizm magiczny wielbię i właśnie ten gatunek skusił mnie, bym sięgnęła po książkę. Poradnik praktyczny: jak zniechęcić czytelnika na starcie, eksponat 1. Obiecaj mu coś, czym twój produkt nie jest.

Już wyjaśniam: w realizmie magicznym elementy fantastyczne są traktowane jako normalne (tysiącletnia babcia nikogo nie dziwi), w tej książce magiczny świat jest schowany przed ludzkim wzrokiem i zaskakuje bohaterki swoim istnieniem.

“Od jednego Lucypera” Anny Dziewit-Meller to również śląska saga; przeplatająca się historia dwóch kobiet, żyjącej współcześnie emigrantki, która uciekła do Holandii przed polskim seksizmem oraz jej żyjącej w latach 40. XX wieku krewnej.

I tu trafiły się porównania do Marqueza (“Sto lat samotności” jako innej sagi rodu) - szkoda tylko, że książka Dziewit-Meller to maleńki szkrab na dwieście stron... I wiecie co? Nie da się napisać sagi żadnego rodu w dwustu stronach, nawet gdyby to był ród Januszy, którzy nigdzie nie byli, nic nie widzieli i niczego w życiu nie dokonali.

“Czarne miasto” skończyłam, choć tylko i wyłącznie dzięki audiobookowi, “Od jednego Lucypera” porzuciłam w 70%, choć wbrew temu uważam, że ta druga książka jest trochę lepsza. Już wyjaśniam dlaczego.

Fabuła? A po co to komu?

Nie wymagam strzelanek i pościgów. Wolne książki też są fajne. “Wężowy król” Radka Raka zawiera odrobinę akcji, ale ma historię i prowadzi ją od początku do końca. A ja kocham “Wężowego Króla”.

Książki Knopik i Dziewit-Meller odznaczają się brakiem historii lub też uciekania od głównego wątku na tak długo, że można zapomnieć, że jakiś wątek tam był. Zamiast tego otrzymujemy scenki z przeszłości, które mają tworzyć obraz śląskich rodzin. No i go tworzą, ale skutkiem ubocznym takiego pisania książek bywa ciężka choroba, czytelnicza narkolepsja.

O ile autorka Lucypera jeszcze próbuje, bo zawiązuje akcję i dopiero wtedy rozdrabnia się w obrazkach – o tyle autorka Miasta, mam wrażenie, napisała pierwszych sto stron bez większego pojęcia o tym, co chce powiedzieć i dopiero gdzieś w połowie przyszedł jej pomysł na zaskakujące zakończenie, więc zapychała książkę aż do słusznej objętości i dopiero wtedy zaserwowała nam plot twist. Był on zresztą całkiem fajny i myślę, że gdybym nie była tak wymęczona lekturą, szczerze by mnie ucieszył, bo lubię, jak mnie autor nabija w butelkę.

Niestety, pomimo tych prób, obie książki w większości składają się ze scenek, z których nic nie wynika i wycięcie którejkolwiek z nich nie zmieniłoby w historii nic. Scenka za scenką, obrazek za obrazkiem. Tu podpaski, tam sąsiedzi. Przez strony przewijają się dziesiątki bohaterów, a im więcej ich się tłoczy, tym bardziej stają się czytelnikowi obojętni.

Ideologia

Feminizm się ostatnio świetnie sprzedaje, co jest samo w sobie super, bo ja z tych, co lubią takie klimaty. Obie “śląskie sagi” są nastawione na pokazywanie siły kobiet, co wydaje się wdzięcznym i przyjemnym tematem i sprawiło, że nastawiałam się na fajną lekturę.

W tym miejscu odbiłam się kompletnie od “Od jednego Lucypera”. To, co prezentuje autorka, balansuje gdzieś na krawędzi radykalnego feminizmu, mizoandrii i popkulturowych klisz. “Uśmiechnij się, będziesz ładniejsza”, przykłady seksizmu w pracy brzmiące jak klepane formułki z podręcznika, to wszystko pewnie przemówiłoby do mnie, gdyby Lucyper wyszedł dziesięć lat temu albo gdybym dostała go w swoje ręce jako nastolatka.

Żyjemy jednak w 2020 roku, a o seksizmie i feminizmie powiedziano już wiele (i fajnie, że powiedziano i wciąż się mówi!). Fraza słyszana tysięczny raz jednak staje się pustą kliszą. Brakuje tu oryginalnej konkluzji czy chociaż ciekawszej formy, które odróżniłaby książkę od milionów identycznych utworów pomstujących na złych facetów.

Monologi o cierpieniu kobiet, które krwawią (szok niedowierzanie, kto to słyszał, żeby kobiety miały okres, ja na pewno nie), rozwleczone opisy podpasek i miesiączek, wstyd przed mężczyznami, którzy jednocześnie są słabi i zbędni, a o tym jak bardzo są zbędni, jesteśmy wielokrotnie zapewniani.

Szkoda, że autorka nie uznała mężczyzn za wystarczająco ciekawych by uwzględnić ich w tej sadze, bo myślę, że wzbogaciliby historię.

Ale cóż, oni nie krwawią tak brudno jak kobiety (tak, to z książki), więc są chyba zbyt nudni.

Język

Język jest dla mnie bardzo ważny. Poprawność to absolutne minimum, ale uwielbiam zdania-perełki, głębsze myśli, barwny język, błyskotliwe hasła przemycone mimochodem. Zapewne dlatego jarałam się jak pochodnia “Wężowym królem” Raka.

“Czarne Miasto” i “Od jednego Lucypera” to książki z całą pewnością napisane poprawnie.

Na przykład nie ma w nich literówek.

Żarty na bok. Językowo wybija się “Od jednego Lucypera”. To książka napisana poetycko, z przemyślanymi opisami i bogatym słownictwem. Świetne są dialogi zapisywane w gwarze śląskiej, ale z jednoczesnym umiarem – tak, by czytelnik wszystko rozumiał.

Poetyckość chwilami zaczyna nużyć, a nadmiar przymiotników przeciąża opisy. Trzeba jednak docenić barwny styl i przede wszystkim wysiłek, by ten język był “jakiś”.

Trzeba to docenić, mimo że książka zaczyna się najdłuższym w historii literatury opisem kołdry. Autorka uczciwie, od pierwszej strony, zapowiada, jak będzie wyglądała jej książka.

I tej obietnicy niestety dotrzymuje.

Podsumowując

Dam sobie na razie spokój ze śląskimi sagami. Szkoda, bo to naprawdę wdzięczny temat i jestem przekonana, że pewnego dnia pojawi się w Polsce autor, który stworzy zajmującą historię, od której nie będę mogła się oderwać.

Ale to jeszcze nie dziś.

Tak naprawdę to was oszukuję, bo rok stuknął mi gdzieś w lipcu, a więc rok i dwa miesiące temu, ale byłam wtedy zajęta walką o przeżycie w pogrążonej w zimie Nowej Zelandii. Jednak to właśnie w zeszłym roku we wrześniu osiadłam w blogowaniu na stałe.

Rok.

Co się zmieniło? Czego się nauczyłam w rok blogowania? Porażki i sukcesy, tylko dziś, tylko u mnie. Zapraszam.

Porażka: brak rutyny

Zdecydowanie moja największa bolączka! Całe życie staram się wprowadzać namiastkę rutynę i powoli już zaczynam godzić się z faktem, że ja tak nie potrafię. Wiecie, jak ważne jest tworzenie nawyków, wie o tym każdy, kto kiedykolwiek interesował się samorozwojem.

Najlepsi pisarze tworzą codziennie. Ray Bradbury nie opuścił ani dnia pisania przez siedemdziesiąt lat. Stephen King bierze wolne tylko w swoje urodziny. Podobno blogerzy powinni wrzucać coś minimalnie dwa razy w tygodniu.

Rutyna to klucz do sukcesu. Nawyk to jedyny sposób, by osiągnąć swój cel.

Takiego wała.

Jestem człowiekiem, który ma kilkutygodniowe napady aktywności i pasji, po których porzuca projekt na kilka miesięcy. Gdy piszę książkę, pracuję nad nią dziesięć godzin dziennie przez parę tygodni, aż ją skończę i zamknę w szufladzie, ale wtedy nie mam głowy do bloga czy opowiadań. Na artykuły na bloga mam pięćdziesiąt pomysłów albo zero.

I chyba muszę się pogodzić z tym, że tak to już będzie wyglądało. Z pewnością mi tego szkoda, bo planowałam regularne blogowanie.

Sukces: mnóstwo pisania

Przez ostatnich dwanaście miesięcy pisałam duuuuuużo. Żonglowanie zobowiązaniami pomogło mi utrzymać niesłabnącą motywację i frajdę z dość nudnego w swej istocie aktu klepania w klawiaturę.

W ciągu roku napisałam sześćdziesiąt postów na bloga, kilkanaście opowiadań (część nawet wyróżniono, o czym donosiłam na fanpejdżu) oraz... napisałam trzy książki! Podpisałam dwie umowy wydawnicze, a trzecia – najbardziej podróżnicza, bo dziejąca się w Nowej Zelandii – wciąż jeszcze szuka domu.

Skupienie się na podróżach i pisaniu pozwoliło mi osiągnąć życie, o jakim marzyłam jako dziecko i nastolatka. I wiecie co? Patrząc na dorosłych w moim otoczeniu, nigdy bym się nie spodziewała, że mi się to uda.

Porażka: blogaskowy adres

“Alecojak” było adresem tymczasowym i założonym bez żadnego namysłu i pomysłu. Nadal planuję przeniesienie się na platformę z nazwiskiem i końcówką .pl, ale w tym szalonym życiu trudno mi znaleźć czas, by to zrobić, zwłaszcza że o tych sprawach nie mam pojęcia. A przenosząc się na pewno będę chciała poprawić starsze posty.

Szablon strony, choć powierzchownie doskonale odpowiada moim potrzebom, trzyma się jak papier na ślinę. Czasem na głównej mam tylko dwa posty, a czasem sześć.

Pewnego dnia się ogarnę.

Sukces: zdjęcia

Zdjęcia, które wstawiałam tu na początku, były tragiczne, przefotoszopowane i dziko pomarańczowe (wciąż jeszcze zobaczycie tego przykład w zakładce Pisarka) lub też kompletnie niedopasowane do treści (Jak zostać pisarzem).

Obecnie dużo lepiej ogarniam Lightrooma, tworzę własne presety, a i same zdjęcia wychodzą dużo lepiej.

Cieszę się z czasu, jaki poświęciłam na tę naukę - fotografie z podróży będą pamiątką na całe życie, więc zawsze chciałam, żeby były jak najładniejsze.

Porażka: nie umiem ściągać czytelników

Mam kilka postów, które wypozycjonowały się w google cudownie i dzięki nim ruch na mojej stronie nie ustaje, nawet gdy znikam na kilka miesięcy. Te posty to m. in. samodzielna nauka języka hiszpańskiego czy ciekawostki o Los Angeles.

Jaki mam problem?

Nadal nie rozumiem, jak mi się to udało. Nie wiem też, czemu czasem dopracowane, wartościowe posty, nad którymi spędzam masę czasu, odwiedza garstka osób, a inne, pisane naprędce i bez pomysłu, stają się przebojami sezonu, jak Dziewczyna sama w podróży.

Sukces: jest nas już prawie 400!

Nie mam pojęcia, czy to dużo jak na rok blogowania, czy wręcz przeciwnie. Ja jestem dumna z tego wyniku. Przez ten rok przeprowadziłam z wami dziesiątki rozmów, poznałam wiele inspirujących osób i na stałe zadomowiłam się na znienawidzonym wcześniej facebooku.

Cieszę się, że jesteście.

Dziękuję! 

Do Nowej Zelandii przyjechałam w lutym na miesiąc, żeby zaaplikować o wizę do Australii. Po miesiącu miałam dumnie wrócić i rozpocząć moją wielką australijską przygodę.

Wtedy przyszedł covid i zamknięcie granic, a mój bilet anulowano.

No to zostałam, a z miesiąca zrobił się rok!

Napisany na szybko wpis “Dziewczyna sama w podróży” stał się jednym z nieoczekiwanych przebojów tego bloga (czytelnicy to interesujące stworzenia!), więc z okazji pewnego wyjątkowego wydarzenia (o tym zaraz) postanowiłam wypuścić edycję nowozelandzką.

Jeśli jesteście ciekawe, jak możecie wyjechać do Nowej Zelandii, jak znaleźć tu pracę i czy poradzicie sobie w pojedynkę w obcym kraju – zapraszam.

“Ale Kamila, ja nie mogę tak po prostu polecieć do Nowej Zelandii, na pewno potrzebuję jakiejś wizy!”

To prawda.

Moja sytuacja wizowa jest absolutnie wyjątkowa i nie do powtórzenia. Do Nowej Zelandii przyjechałam jako turystka. W marcu, gdy dotarła do nas epidemia, rząd w zasadzie z dnia na dzień zamknął granice... i przedłużył nasze wizy do września. W Polsce biznesy padały jeden za drugim, o locie do Australii mogłam zapomnieć, rządowa akcja #lotdodomu do Nowej Zelandii nie dotarła... A rodzina, u której wtedy robiłam workaway, czyli wolontariat w zamian za wyżywienie i zakwaterowanie, zaproponowała mi pracę jako au pair.

W połowie sierpnia postanowiłam zaaplikować o visitor visa na następne pół roku, co wiązało się z opłatą wizową ($270), dostarczeniem prześwietlenia klatki piersiowej ($120) i zapewnieniem, że mam dostateczne dochody ($1000 za każdy miesiąc, jaki chcę tu spędzić). Visitor visa można uzyskać na maksymalnie 12 miesięcy.

Nim zdążyłam osiwieć ze zmartwienia, dwa dni temu Nowa Zelandia ogłosiła, że przedłuża nam wszystkim wizy o pięć miesięcy.

Otwierajcie ze mną szampana.

Ale co z wami?

Jakie opcje mają osoby, przebywające poza Nową Zelandią? Dopóki znów nie otworzą granic, żadnych. Gdy jednak granice zostaną znów otwarte, możecie zaaplikować o wizę work and holiday, którą otrzymać jest raczej trudno (100 miejsc rocznie, rozchodzą się w ciągu minuty; opcja tylko dla osób przed trzydziestką). Jeśli uda się wam ją otrzymać, gratulacje, dostaliście od losu wyjątkową szansę na rok w najpiękniejszym miejscu na ziemi. Nie spierdolcie tego.

Co zrobić, jeśli nie uda wam się otrzymać tej wizy?

·                        przylecieć na trzy miesiące po pokryciu opłaty NZeTA ($12) oraz podatku turystycznego ($35)

·                        zaaplikować o visitor visa i pracować w zamian za wyżywienie i zakwaterowanie, znaleźć pracę płacącą cash in hand lub odłożyć na podróż przed przyjazdem

·                        zaaplikować o work and holiday do Australii (jest dużo łatwiej, 2000 miejsc rocznie, limit jak dotąd nigdy nie osiągnięty) i odwiedzić Nową Zelandię w międzyczasie. O pracy w Australii piszę tutaj.

“Ale Kamila, co jak nie znajdę pracy?”

Tak jak każdy wysoko rozwinięty kraj, Nowa Zelandia oferuje szerokie spektrum prac dla imigrantów, do których nie chcą zniżyć się jej mieszkańcy.

Work and holiday jest wyjątkowo popularne na zachodzie Europy (Holendrzy czy Niemcy nie mają żadnych limitów, wizę otrzymuje każdy, kto o nią zaaplikuje – co za niesprawiedliwość!). Standardową praktyką jest, że ci młodzi imigranci pracują kilka miesięcy, następnie podróżują do spłukania i wtedy łapią kolejną pracę.

A potem przedłużają wizę o kolejny rok, bo nie mogą się rozstać z tym krajem.

Minimalna stawka w Nowej Zelandii to 19 dolarów za godzinę. Pieniądze szybko przychodzą (i równie szybko znikają).

Młodzi podróżnicy najczęściej są zatrudniani jako:

·                        au pair/live-in nanny – nianie mieszkające z rodziną. Zakwaterowanie i wyżywienie są odejmowane od wypłaty, więc zarabiają nieco mniej, ale też wszystko, co zarobią, idzie do ich kieszeni. Praca lekka i przyjemna, jeśli lubicie dzieci. O pracy au pair w Nowej Zelandii poczytacie tutaj.

·                        Zbiory owoców - ciężka fizycznie praca, ale szybki zarobek i możliwość poznania mnóstwa podróżników (istnieją specjalne hostele dla pracowników fizycznych, pełne młodych obcokrajowców).

·                        Turystyka – stoki narciarskie, bary, restauracje, hostele. Zatrzęsienie możliwości.

Dolna połowa zdjęcia to lustrzane odbicie w absolutnie gładkiej tafli jeziora.

“Kamila, ale co będzie, jak nikogo nie poznam?!”

Poznasz. Poznasz tyle osób, że będziesz zapominać ich imiona. Poznasz przyjaciół na jeden dzień i na całe życie, jeśli szukasz faceta/dziewczyny to będziesz przebierać jak dzik w szyszkach.

W marcu, tuż przed wybuchem epidemii, w kraju przebywało 300 000 osób na wizie work and holiday. To wiele jak na kraj, w którym mieszka więcej owiec niż Nowozelandczyków.

(Jeśli chcecie teraz sprawdzić populację NZ, to jest to 5 milionów, czyli dwa razy mniej niż w Czechach).

Cała południowa wyspa opiera się na turystyce. Wszyscy są strasznie przyjacielscy - będą cię zagadywać i chętnie pomogą. Inni wizowicze są tak samo samotni i wystraszeni jak ty, więc z wdzięcznością przyjmą wyciągniętą rękę i chętnie się zaprzyjaźnią. Moją obecną psiapsi poznałam jeszcze w Auckland – była au pair w domu, do którego przyjechałam w marcu. Ponieważ obecnie jest nas w kraju garstka, wciąż utrzymujemy kontakt z osobami, które poznałyśmy w drodze i czasem się widujemy. Jest fajnie.

Jeśli wciąż się niepokoicie, napisałam bardzo konkretny poradnik z linkami do stron i sposobami na poznawanie nowych ludzi w podróży - działają w 100%!

“Ale Kamila, po co mam to sobie robić?”

Po co wybrać zamiast domu mieć plecak, zamiast planu – przygodę? Moim zdaniem wolność absolutna jest doskonałym rzeźbiarzem charakteru. Mówiąc wprost, gdy codziennie musimy podejmować decyzje, co robić, gdzie pracować, gdzie spać, uczymy się o sobie – o tym, co lubimy i czego w życiu chcemy. Żałuję, że nie przyjechałam tu po liceum, zamiast pchać się na studia bez żadnego pojęcia, co chcę w życiu robić. Pewnie teraz byłabym magistrem jakiejś innej dziedziny.

No i trzeba jeszcze zaznaczyć, że ta nauka jest okraszona najpiękniejszymi widokami i wesołym towarzystwem i pozostanie w twojej pamięci jako najbardziej epicki rok twojego życia.

 Obiecuję.

Ponieważ w Nowej Zelandii zostaję jeszcze pięć miesięcy, planuję jeszcze parę wpisów o podróżowaniu. Jeśli nie chcecie nic przegapić, koniecznie polubcie mnie na fejsie. Buziaki i do usłyszenia!